Nieuws & publicaties
Struthio Camelus
"Struisvogels steken hun kop helemaal niet in het zand.”
“Ze pikken van de grond en bij hitte verschijnt er vaak een spiegeleffect waardoor het lijkt alsof de kop toch in het zand zit”
Cees Bood (oud medewerker Weblicity) vertelt in alle geuren en kleuren over hoe hij zich associeert met de struisvogel in het algemeen.
“Ze zijn snel, bij onraad trekken ze zich terug en ze hebben zo’n olijke kop”
Daarom is een geabstraheerde struisvogelkop gekozen als beeldmerk bij het logo van Stuur mij maar op pad.
Bij het intakegesprek met Cees werd duidelijk dat hij iets speciaals wilde met de kop van het logo. “iets met beweging” zei hij. Ook moest de site rust, warmte en betrouwbaarheid uitstralen.
Na een kritische blik van Cees zijn we uitgekomen op de site stuurmijmaaroppad.nl die vanaf april online is.
Zo kan Cees “op pad” dankzij de diensten van Weblicity.
Kijk voor de website op: www.stuurmijmaaroppad.nl
Even voorstellen: Jack Delmaar
Sinds de zomer van 2008 is Weblicity als onderdeel van In Balans erg hard gegroeid. We hebben momenteel een team van 13 mensen die met elkaar hard hun best doen om een professioneel product aan de klanten van Weblicity te leveren. Op onze blog c.q. nieuwspagina kunt u kennis maken met een aantal van onze nieuwe deelnemers. Hieronder stelt Jack Delmaar zich voor.
Best even wennen, maar erg leuk en leerzaam
Mijn naam is Jack Delmaar. Ik ben 61 jaar en werk sinds oktober 2008 parttime bij Weblicity. In 1983 ben ik na vele omzwervingen weer in Zwolle terechtgekomen waar ik sindsdien ben gebleven. Daar heb ik ook mijn huidige vrouw leren kennen. Het is prettig wonen in een mooie omgeving Het is min of meer toevallig dat ik bij Weblicity terecht ben gekomen.
Doordat ik destijds gedeeltelijk ben afgekeurd,en nu nog parttime bij de provincie Overijssel werk, heb ik aardig wat ”vrije tijd”. Die heb ik de afgelopen jaren gebruikt om mezelf wat hobbmatig bij te scholen op gebied van fotografie, DTP-werk en websites maken. Daarvan heb ik intussen al een stuk of 10 opgeleverd aan diverse klanten. Mijn devies was daarbij altijd simpel, snel en op de behoefte van de klant afgestemd. Ik zei altijd: voor technische hoogstandjes moet je bij een ander zijn (met een ander uurtarief).
In september ben ik eens bij de vrijwilligerscentrale gaan kijken of ik vrijwilligerswerk kon gaan doen in relatie tot mijn hobby’s. Een van de advertenties die ik daar zag was van In Balans. Na een gesprek met Gerda en Ton ben ik hier dus maar begonnen en ben in principe op donderdags een halve dag als vrijwilliger aan het werk. Daarnaast is het werk van dien aard dat ik ook thuis nog de nodige uurtjes achter het scherm kan doorbrengen voor Weblicity.
Het fijne is dat iedereen hier binnen zijn eigen grenzen en mogelijkheden een bijdrage kan leveren zonder dat er iemand meteen over je schouder kijkt of het nog niet af is. Dat geeft een stukje mentale rust en levert uiteindelijk het meeste op. Het is best wel wennen om met een groep mensen te moeten werken die je maar 1x per week een paar uurtjes ziet maar ook wel heel boeiend om ook naast de “weblisten” anderen te zien die weer met heel andere werkzaamheden bezig zijn.
Soms is het wel even een cultuurshock als ik vanuit een ultramoderen, bijna futuristisch ingericht Provinciehuis weer hier binnenkom maar juist de afwisseling leert je meer relativeren en waarderen wat je ziet. Ik heb me tot nu toe bezig gehouden met het maken van wat formulieren en een ontwerp voor een Weblog. Ik weet nu op het moment dat ik dit schrijf nog niet of dat de opdrachtgever aanspreekt maar dat maakt het leven wel lekker spannend. De komende periode ga ik mij meer verdiepen in TYPO3, een systeem wat hier veel gebruikt wordt en waar veel deskundigheid in huis is. Ben daar erg benieuwd naar. Kortom: best even wennen ,maar erg leuk en leerzaam.
Jack Delmaar
Bron: Jaarverslag 2008 van In Balans
Even voorstellen: Carin Huffenreuter
Sinds de zomer van 2008 is Weblicity als onderdeel van In Balans erg hard gegroeid. We hebben momenteel een team van 13 mensen die met elkaar hard hun best doen om een professioneel product aan de klanten van Weblicity te leveren. Op onze blog c.q. nieuwspagina kunt u kennis maken met een aantal van onze nieuwe deelnemers. Hieronder volgt een interview met Carin Huffenreuter.
‘Mijn enige doel was: In de samenleving staan. En dat is gelukt’
Carin Huffenreuter werkt sinds oktober bij In Balans. Pas een paar jaar geleden ontdekte de 36-jarige rolstoelgebonden vrouw haar kwaliteiten. ‘In 2005 kreeg ik een tweede kans’, legt de in Zwolle woonachtige Carin uit. Met een ‘tweede kans’ doelt ze op een nieuwe start in haar leven na jarenlang verkeerd te zijn beoordeeld door artsen en het UWV. ‘In mijn beoordelingen stond altijd dat ik een verstandelijke beperking had. Terwijl dat niet zo was. Ik ging wegens mijn lichamelijke handicap naar een speciale school waarop ook mensen met een verstandelijke beperking zaten, daardoor ben ik ook altijd zo beoordeeld’, vertelt Carin.
Jarenlang liet ze het sudderen, ondanks dat ze zelf wel beter wist. ‘Tot het moment dat ik wat wilde met mijn leven. Studeren en werken was mijn droom.’ Ze knokte zich een weg naar de waarheid en gooide zelf de deur open bij het UWV. ‘Ik heb net zolang gevochten tot ze toegaven dat ze een grote fout hadden gemaakt’, zegt Carin. Volgens de Zwolse ligt de oorzaak van haar verkeerde beoordeling in het feit dat bij instanties als UWV niet naar de personen wordt gekeken. ‘Het is alleen maar papierwerk. Mensen met een lichamelijke beperking worden vaak niet voor vol aangezien’, merkt ze.
Werken bij In Balans hoopt Carin als opstap te kunnen gebruiken naar een betaalde baan. ‘Ik zie dit als een soort stageplek’, legt ze uit. Wel beseft ze dat een betaalde baan wegens haar beperking een moeilijke stap zal worden. Toch gelooft ze in zichzelf. ‘Ik ben in de afgelopen maanden bij In Balans een stuk zekerder geworden. Ik word hier geaccepteerd en dat is een groot goed.’ Toen ze de stap nam op weg naar werk, volgde ze een opleiding aan Landstede en behaalde haar Europees Computer Rijbewijs op MBO niveau. Een bijzonder moment.
Bij In Balans werkt ze aan het ontwikkelen van een klantensysteem waarin alle opdrachten van begeleiders en werkzaamheden die gedaan moeten worden overzichtelijk worden. ‘Ik word door velen pas voor vol aangezien, als ik zeg dat ik een MBO-opleiding heb’, zegt Carin. Dat dit bij In Balans van geen enkel belang blijkt, doet haar goed. ‘Ik voel me hier echt serieus genomen.’ ‘Ik moest in het begin erg wennen bij In Balans’, geeft ze toe. ‘Ik moest zoeken naar wat In Balans is. Een sociale werkplaats of een activiteitencentrum. Ik moest mijn plek er vinden.’ Toch voelde ze zich er de eerste dag meteen thuis. ‘Iedereen die ik ontmoette stelde zich voor als collega. Dat vond ik heel bijzonder’, vertelt Carin. ‘Dat ook de begeleiders zich collega noemen vind ik heel fijn. Iedereen is hier gelijk. Ook de rol van Gerda als manager bijvoorbeeld ligt er niet zo dik bovenop en dat is prettig.’
Dat ze haar eigen plek binnen de organisatie moest vinden, is niet zo vreemd als je je bedenkt dat Carin kwam uit een bedrijf met verschillende lagen. Dat iedereen bij In Balans gelijk is, was daarom een groot verschil. ‘Ik voel me een stuk sterker sinds ik hier werk.’ Naast haar werk bij In Balans is Carin ook actief bij Stichting Perspectief, een organisatie die zich richt op verbeteringen van mensen met beperkingen. Daar geeft ze onder andere trainingen aan nieuwe mensen binnen de stichting. Ook is ze columnist voor verschillende organisaties die zich inzetten voor mensen die niet voor zichzelf kunnen opkomen.
‘Ik doe nu dingen, waarvan ik nooit had gedacht dat ik ze zou kunnen. ‘ Carin wil de beeldvorming rond mensen met een beperking verbeteren. ‘Mensen moeten wakker geschud worden. Kijk bijvoorbeeld eens naar de Paralympics. Dat vind ik juist een voorbeeld van de goede dingen naar voren halen. In mijn hoofd kan ik veel, maar het uitvoeren lukt niet altijd. Daar wil ik nu aan werken.‘
Voordat ze bij In Balans kwam werken, proefde ze op verschillende manieren aan vrijwilligerswerk. Zo werkte ze in een kinderdagverblijf en had een vrijwillige betrekking op een administratieve afdeling. ‘Mijn enige doel was: in de samenleving staan. En dat is gelukt’, glundert ze. Toch is er soms de angst dat ze zich niet goed kan uitdrukken. ‘Maar ik heb het idee dat hier goed in de gaten wordt gehouden dat je niet ‘zwemmende’ raakt’, zegt Carin. ‘ Gerda bijvoorbeeld heeft de touwtjes goed in handen. Ze signaleert snel wanneer er iets niet goed gaat of iemand niet goed in zijn vel zit en speelt daarop in. Dat is voor mij een hele geruststelling. Haar deur staat altijd open. ’
Carin weet goed wat ze wil in de toekomst. ‘Ik wil graag dingen ontwerpen. Of het nou een klantensysteem is, zoals ik nu doe, of bijvoorbeeld grafische vormgeving, dat maakt me niet uit. Wel wil ik zaken eerst goed onder de knie krijgen, zodat ik het goed kan. Bij In Balans doe ik wat dat betreft veel mooie ervaring op.’
Jelleke Bouma
Bron: Jaarverslag 2008 van In Balans
